Marzec 2026 rok.
Planując zwiedzanie Sewilli nie można pominąć najważniejszej atrakcji turystycznej jaką jest Alkazar Królewski, jeden z dwóch najwspanialszych zabytków tego miasta.
Nie ma szans na kupienie biletów w dniu wizyty, dlatego należy je rezerwować ze znacznym wyprzedzeniem. Bilety są imienne i często należy okazać dokument tożsamości.
Bilety można kupić na stronie https://www.realalcazarsevilla.com/es#
Zwykły bilet dla osoby dorosłej to koszt 39,90 Euro (nie ma zniżek dla seniorów), a jeżeli chcemy zobaczyć dodatkowo apartamenty królewskie cena – 50,90 Euro od osoby.
Rezerwując bilety można zakupić aplikację audioprzewodnika na komórkę, która jest dostępna w sześciu językach: hiszpańskim, angielskim, francuskim, włoskim, niemieckim i chińskim. Nie wiem, dlaczego nie ma w języku polskim, mimo że Polacy są chyba jedną z najliczniejszych grup turystycznych odwiedzających to miejsce. Czy jest to wynikiem braku aktywności polskich organizacji turystycznych?
O godzinie, na którą zarezerwowaliśmy bilety, trzeba jeszcze odstać w długiej, ale sprawnie poruszającej się kolejce i wchodzimy na teren jednego z najwspanialszych pałaców w Hiszpanii. Na spokojne zwiedzanie całości powinniśmy przeznaczyć 3-4 godzin.
.
.
W drugiej połowie IX wieku arabscy królowie Andaluzji z dynastii Umajjadów, którzy rządzili Sewillą, wybudowali twierdzę. Na przestrzeni wieków pod rządami królów hiszpańskich rozbudowywana i powiększana zmieniła swoją funkcję na rezydencję i jest obecnie najstarszym wciąż użytkowanym pałacem królewskim w Europie. Spacerując po salach, korytarzach i ogrodach można zapoznać się z historią Hiszpanii, dowiedzieć się o znamienitych gościach odwiedzających mury tego pałacu oraz poznać kilka historii związanych z najważniejszymi, ale również i mrocznymi wydarzeniami z historii.
PAŁAC KRÓLA PIOTRA I OKRUTNEGO
Palacio del rey don Pedro
Piotrowi I przydomek „Okrutny” nadali jego oponenci, uzasadniając to licznymi zabójstwami, jakich się dopuścił w celu utrzymania u władzy. Podczas kłótni Piotr I dźgnął sztyletem swojego przyrodniego brata, który śmiertelnie ugodzony padł na podłogę. Ponieważ marmurowa posadzka była świeżo położona i niewypolerowana, całkowicie wchłonęła ogromną plamę krwi, którą do dziś można zobaczyć w sali z kafelkami. Zarzucali mu również niemoralność i nadmierne uleganie złym wpływom, głównie matki i kochanki.
Natomiast jego poplecznicy nazywali go „Egzekutorem Prawa”, dla podkreślenia faktu, że na śmierć skazywał tylko tych, którzy łamali prawo i nie respektowali praw innych, a w obronę brał tych, którzy większych praw do tej pory nie mieli, jak mieszczan czy Żydów.
W 1364 roku Piotr I Okrutny nakazał budowę okazałej rezydencji królewskiej na terenie kompleksu pałacowego z czasów islamu. Przy przebudowie i adaptacji, król Piotr I zatrudniał artystów i rzemieślników chrześcijańskich, muzułmańskich oraz żydowskich, co zaowocowało powstaniem stylu znanego jako mudejar, łączącego elementy architektury islamskiej i chrześcijańskimi akcentami romańskimi i gotyckimi.
PARTER
Sala Admirałów Salon de los Almirantes
Pomieszczenia zawdzięczają swoją nazwę Admiralicji Kastylijskiej, która miała w tym miejscu swoją siedzibę i były częścią „Domu Handlu Indii” założonej w 1504 roku przez Izabelę I Kastylijską po odkryciu Ameryki w celu regulowania handlu między Hiszpanią, a Nowym Światem. Sala charakteryzuje się bogatymi zdobieniami i imponującym kasetonowym sufitem oraz licznymi obrazami przedstawiającymi sceny morskie. Na jednej ze ścian jest duży obraz przedstawiający ostatnie chwile życia Ferdynanda III Świętego, który jest patronem Sewilli i Hiszpanii.
Pomieszczenia, które odegrało ważną rolę w historii odkryć geograficznych. To właśnie w tym miejscu król Ferdynand i królowa Izabela przyjmowali Krzysztofa Kolumba po odkryciu Ameryki. Również w tych salach Amerigo Vespucci, Magellan i Elcano sporządzili mapę pierwszego okrążenia kuli ziemskiej, a Juan de la Cosa stworzył pierwszą w historii mapę świata. W tym miejscu spotykali się kapitanowie statków i kartografowie prowadząc długie rozmowy oraz powierzając się opiece Matki Boskiej Dobrego Wiatrów przed kolejnymi podróżami.
.
.
Dziedziniec Kwater Wojskowych Patio del Cuarto Militar
Klasyczny dziedziniec wpisujący się w śródziemnomorski styl budownictwa z wewnętrznym patio. Niewielki, prostokątny renesansowy dziedziniec z arkadową galerią na parterze i półkolistymi łukami na piętrze. Trzecie piętro zdobią okrągłe okna z witrażami i rozetami. W centrum patio znajduje się mała, ośmiokątna, kamienna fontanna. W budynkach otaczających dziedziniec mieszkali żołnierze należący do królewskiej eskorty.
.
.
Sala Ambasadorów Salon De Embajadores
Sala Ambasadorów była głównym i największym pomieszczeniem w kompleksie pałacowym, wykorzystywanym jako sala tronowa króla Piotra I. Właśnie w tym miejscu król przyjmował delegacje obcych mocarstw oraz ważne osobistości swoich czasów.
Pomieszczenie ma kształt kwadratu, podobnie jak muzułmańskie mauzolea lub grobowce (qubba), gdzie kwadrat symbolizował ziemię, a kopuła wszechświat. Bez wątpienia najbardziej wyróżniającą się cechą tego pomieszczenia jest drewniana kopuła, która wieńczy Salę Ambasadorów, wykonana przez Diego Ruiza w 1427 roku. Sala otoczona jest dziewięcioma małymi wnękami.
.
.
Sala Sufitu Filipa II Salón del Techo de Felipe II
Nazwa pochodzi od renesansowego, kasetonowego sufitu zainstalowanego za panowania Filipa II. Sala ta, sąsiaduje z Salą Ambasadorów, od której oddziela ją kunsztowny Łuk Pawi (Arco de los Pavones), trzy łuki podkowiaste, który swoją nazwę zawdzięcza pawiom umieszczonym w górnej części łuku. Warto, że jest to najdłuższe pomieszczenie w sewilskim Real Alcázar.
.
.
Dziedziniec Dziewic Patio de las Doncellas
Przestronne patio, to prawdopodobnie najsłynniejsze i najczęściej fotografowane miejsce w Alkazarze. Kompozycja opiera się na osi symetrii z centralnym podłużnym basenem wodnym, wokół którego biegną krużganki z delikatnymi łukami wspartymi na smukłych kolumnach. Stiuki pokrywające ściany są bogato zdobione w geometryczne wzory i motywy roślinne, tworząc ażurową, ornamentalną strukturę.
Według legendy, muzułmańscy władcy Sewilli żądali od chrześcijańskich królestw północy corocznej daniny w postaci 100 dziewic, a także dużych sum w gotówce. Powód, dla którego ta sala z czasem przyjęła taką nazwę, pozostaje nieznany wywołując różne domysły.
Mit o porwanych 100 dziewicach i przymuszanych do współżycia z muzułmanami był bardzo popularny w średniowieczu i szeroko wykorzystywany jako uzasadnianie i popularyzowanie wojen rekonkwisty wśród ludności chrześcijańskiej półwyspu Iberyjskiego.
.
.
Dziedziniec Lalek Patio de las Munecas
Dziedziniec Lalekrównież ma swoją ciekawostkę. Jest to patio ozdobione kolumnami z kapitelami przywiezionymi z pałacu Medina Azahara w Kordobie, na których umieszczone są małe ludzkie twarze. Podobno jest tam dziewięć twarzy, a samodzielne ich odkrycie przynosi szczęście.
.
.
Pokoje księcia Cuarto del Prinncipe
Pokoje księcia, to kilka pomieszczeń, które były przeznaczone dla pierworodnego syna aktualnego monarchy Hiszpanii.
.
.
Schody pałacowe
To jedne z najważniejszych schodów w pałacu, ponieważ prowadziły do Górnych Komnat Królewskich, tak więc każdy z gości udający się na królewską audiencję musiał wspiąć się po tych schodach. I ta świadomość, że parę setek lat przede mną wchodził Kolumb po powrocie z odkrycia Ameryki działa na wyobraźnię. Schody zaprojektowano i wykonano w XVI wieku, za czasów panowania Filipa II. Ściany pokryte są lamperią z kolorowych płytek ceramicznych, które są kopia oryginału odnalezionego w jednym z klasztorów w Sewilli.
.
.
PIERWSZE PIĘTRO
Wystawa ozdobnych płytek ściennych
Sewilla w XVI wieku słynęła z produkcji ceramicznych płytek, znanych powszechnie jako azulejos, łączących w sobie tradycje mauretańskie (mudejar) z wpływami renesansowymi. Najczęściej prezentowały motywy roślinne, zwierzęce i geometryczne, a wykorzystywane były do zdobienia pomieszczeń pałacowych, kościołów, ale również budowli ogrodowych, stając się nieodłącznym elementem hiszpańskiej architektury. Na wystawie prezentowanych jest również czternaście stacji Drogi Krzyżowej, gdzie każdy obraz złożony jest z 12 płytek ręcznie malowanych.
.
.
Górne Sale Królewskie
Na drugim piętrze pałacu Piotra I usytuowana jest prywatna rezydencja królów Hiszpanii, która jest dostępna do zwiedzania. Do tej części obowiązują dodatkowo zakupione bilety na określoną godzinę i kosztuje to 11 Euro. Zwiedzanie wyłącznie z przewodnikiem. Niestety nie doczytałam tego podczas rezerwacji i ominęła mnie przyjemność zobaczenia bogato zdobione komnat, salonów i sypialni w stylu mudéjar, kaplicy Katarzyny Katolickiej, jadalni, palarni, sali audiencyjnej oraz innych pomieszczeń użytkowanych przez rodzinę królewską.
Ostatnim wydarzeniem w Alkazarze z udziałem rodziny królewskiej był bankiet weselny infantki Eleny, siostry obecnego króla Filipa VI Burbona, w 1995 roku. Uroczystość odbyła się w salach, wokół Dziedzińca Dziewic, a w bankiecie uczestniczyło ponad 300 gości.
.
PAŁAC GOTYCKI
Palacio Gotico
Sala Gobelinów Salon de los Tapices
Karol V zwycięską bitwą o Tunis w 1535 roku, powstrzymał prowadzoną przez ponad dwadzieścia lat ekspansję turecką w zachodniej części Morza Śródziemnego. Dla upamiętnienia zamówił gobeliny „Podbój Tunezji”.
W 1755 roku na skutek silnego trzęsienia ziemi sala się zawaliła, a gobeliny uległy znacznemu zniszczeniu. Pod koniec XVIII wieku Filip V zamówił wierną replikę oryginałów, które możemy oglądać podczas zwiedzania Alkazaru. Dosyć długo stałam przed gobelinem z mapą i doprawdy trudno było się zorientować nad położeniem niektórych miast i państw.
.
.
Kaplica Pałacu Gotyckiego
.
.
Łaźnie Marii de Padilla Banos Dona Maria de Padilla
Łaźnie znajdują się pod ziemią i jest to podłużna cysterna przykryta żebrowym sklepieniem. W upalne dni, które w Sewilli zdarzają się bardzo często, temperatura w łaźniach znacznie różniła się od temperatury na zewnątrz. Ściany zdobią renesansowe malowidła. Z łaźniami związana jest legenda o kochance króla Piotra I Okrutnego, która nago przechadzała się po pałacu w drodze do łaźni, w której zażywała chłodnych kąpieli. Maria de Padilla, kobieta pochodząca z hiszpańskiej arystokracji o olśniewającej urodzie była kochanką króla przez wiele lat. Wprawdzie król Piotr I żenił się dwukrotnie, co nie przeszkadzało mu utrzymywać namiętnych relacji z Marią. Po jej śmierci król Piotr I opłakiwał ją tak głęboko, że rok później oświadczył przed szlachtą, że Maria de Padilla była jego pierwszą i jedyną żoną. Przekonał arcybiskupa Toledo do unieważnienia poprzednich dwóch małżeństw, a parlament ratyfikował tę deklarację, ogłaszając Marię pośmiertnie królową i uznając jej czwórkę dzieci za prawowitych potomków. Jej ciało zostało złożone Kaplicy Królów katedry sewilskiej, gdzie również pochowano króla.
.
.
Dziedziniec Myśliwski Patio de la Montería
Duży plac otoczony dwupiętrowymi budynkami pałacowymi w żółtym kolorze z półkolistymi łukami wspartymi na kolumnach w stylu toskańskimi, tworzącymi arkady na parterze oraz piętrze obecnie przeszklone. Z placu prowadziły wejścia do poszczególnych pomieszczeń pałacowych.
Plac swoją nazwę zawdzięcza temu, że był miejscem, w którym zbierali się rycerze, łowczy i dworzanie przed wyprawą na polowanie. Przygotowywano sfory psów myśliwskich oraz koni. Na koniec przybywał król i wszyscy wybierali się przez Bramę Lwa na łowy. Również po polowaniu wracano na ten plac wraz z upolowaną zwierzyną, która trafiała do królewskiej kuchni.
.
.
OGRODY ALKAZAR
Ogród Pałacowe
Rozległe ogrody zajmują obecnie 6 hektarów i stanowią nierozłączną część kompleksu Alkazar. Ogrody powstały w średniowieczu i przez kolejne stulecia wzbogacały się o egzotyczne rośliny ze różnych zakątków świata. W ogrodach łatwo dopatrzyć się wpływów muzułmańskich. Zastosowane materiały, takie jak płytki ceramiczne oraz liczne kanały wodne, fontanny i sadzawki, nadają im szczególny mauretański charakter. Gdzieniegdzie w sadzawce pływały kaczki, a po trawnikach przechadzały się pawie, głośno informując o swojej obecności. Przełom lutego i marca nie jest najlepszym okresem do oglądania ogrodów, ale mogę wyobrazić sobie jak to miejsce wygląda w pełnym rozkwicie.
.
.
Pawilon Karola V Pabellón de Carlos V
Pawilon wybudowany w XVI wieku, za czasów panowania cesarza Karola V, stąd jego nazwa jest istotny element pałacowych ogrodów. Był on miejscem odpoczynku władców w zaciszu ogrodów.
Budynek ma plan zbliżony do kwadratu i otoczony jest z każdej strony arkadowym portykiem wspartym na prostych, kamiennych kolumnach z delikatnie zdobionymi głowicami. Elewacje pokryte są misternymi, geometrycznymi wzorami z kolorowych płytek ceramicznych (azulejos), które tworzą powtarzalne, ornamentalne kompozycje charakterystyczne dla sztuki islamskiej. Dach jest czterospadowy, pokryty ceramicznymi dachówkami o ciepłym, piaskowym odcieniu. Całość sprawia wrażenie harmonijnej i symetrycznej. Budynek otoczony jest zielenią – wysokie palmy i inne rośliny podkreślają śródziemnomorski klimat miejsca. U podstawy znajduje się niska balustrada również wyłożona dekoracyjnymi płytkami, która spaja wizualnie całość i dodaje jej jeszcze więcej ornamentalnego charakteru.
.
.
Galerii Grutesco
Budowla ma formę wydłużonej, arkadowej galerii o długości 160 metrów wybudowanej na średniowiecznych fundamentach. Arkadowa galeria, której rytm wyznaczają powtarzające się łuki wsparte na kolumnach, tworzy lekką, ażurową strukturę, sprzyjającą wentylacji i zapewniającą cień, co jest charakterystyczne dla architektury śródziemnomorskiej. Galeria pełni również funkcję tarasu widokowego, otwierając się na ogród.
Alkazar jest wspaniałą naturalną scenografią, dlatego kilkakrotnie był wykorzystywany jako sceneria filmów i seriali takich jak: Gra o tron, Królestwo niebieskie, Lawrence z Arabii oraz Noc i dzień.
.
.
Brama z Marchena Puerta de Marchena
Zabytkowy portal, który pierwotnie stanowił wejście do pałacu Książąt Arcos w miejscowości Marchena w Andaluzji. Wybudowany pod koniec XV wieku (ok. 1492 r.) w stylu gotyckim, następnie został przebudowany w stylu renesansowym. W 1913 roku, portal został kupiony od ówczesnego właściciela pałacu Atcos i przeniesiony do Sewilli, aby uświetnić wejście do ogrodów Alkazaru.
.
.
Wyjście z Alkazaru
Kilkugodzinny spacer „dał nam w kość”, tak więc kierujemy się do wyjścia szerokim korytarzem, którego przestrzeń zorganizowana jest wokół dwóch równoległych rzędów smukłych, kamiennych kolumn, podtrzymujących półkoliste arkady. Łuki są gładkie, jasne, podkreślone ciepłym, żółtawym obramieniem, co nadaje wnętrzu lekkości i elegancji. Nad arkadami rozciąga się płaski strop z ciemnych, drewnianych belek, który kontrastuje kolorystycznie z jasnymi ścianami i wzmacnia wrażenie głębi perspektywy. Posadzka wykonana jest z drobnych, zaokrąglonych kamieni ułożonych w dekoracyjne, geometryczne wzory, co nadaje jej historyczny charakter. Na końcu osi widokowej znajduje się bogato zdobiony, złocony element – część nastawna starego ołtarza, przedstawiający prawdopodobnie „Ofiarowanie Marii w świątyni”.
.
.
Dziękuję, że jesteś ze mną :).
Mam nadzieję, że zainteresował Cię mój wpis.
Czy chcesz zadać jakieś pytanie? Może napisać coś miłego? A może masz jakieś uwagi do tekstu?
Śmiało, poniżej możesz to zrobić!
Jeśli podobał Ci się ten wpis, możesz udostępnić go znajomym.
Dziękuję
Ola
Zapraszam do polubienia mojej strony na Facebooku, dzięki której możesz być na bieżąco z moimi wpisami z kolejnych podróży.