CHORWACJA – DUBROWNIK – przewodnik po Starym Mieście

Kwiecień 2026 rok.

Pomysł na wyjazd do Dubrownika powstał spontanicznie. Wprawdzie, właśnie w tym czasie miałam być w Nepalu, ale ze względu na sytuację geopolityczną wycieczka została odwołana. Zaczęłam szukać innego, bezpiecznego kierunku. Wybrałam Dubrownik – blisko, przelot tani, a miasto historyczne i pod wieloma względami bardzo ciekawe.

W Dubrowniku nie ma wind, za to są tysiące schodów, dlatego odradzam podróż do tego miasta osobom z ograniczeniami ruchowymi oraz niewydolnością krążeniową i chorobami serca.

Chorwacja jest w strefie euro. Przelot w obie strony poza wakacyjnym szczytem to koszt około 200-300 zł. Z lotniska najłatwiej dostać się do Dubrownika autobusem lotniskowym (Shuttle bus), kursującym każdego dnia w innych godzinach. Koszt przejazdu w jedną stronę to 10€, a bilet w obie strony (ważny 2 tygodnie) to 15€. Jadąc z lotniska (uprzedzam) jest tylko jeden przystanek przy starym mieście przy Bramie Ploće (wschodnia), następny jest przy Dworcu Autobusowym daleko za częścią historyczną.

.

.

Przed przyjazdem na stronie https://www.dubrovnikpass.com/ kupiłam karnet umożliwiającymi bezpłatne wejście do większości atrakcji turystycznych oraz bezpłatny transport komunikacją miejską. Dubrovnikpass można kupić w opcji 1-dniowej-40€, 3-dniowej-50€ i 7-dniowej-60€.

Samo wejście na mury Dubrownika kosztuje 40€, a każde wejście do muzeów lub klasztorów to dodatkowe około 5 do 10€. Tam, gdzie nie obowiązuje Dubrownikpass dla osób posiadających tę kartę zdarzają się zniżki. Dlatego uważam, że warto zaopatrzyć się w taki karnet i zwiedzać nie trzymając się ciągle za kieszeń.

W Dubrowniku przy Bramie Pile jest informacja turystyczna, w której za darmo można otrzymać mapy miasta, przewodniki oraz liczne informatory o lokalnych atrakcjach.

.

.

Często otrzymuje pytanie czy pobyt w danym mieście jest drogi. Niewątpliwie, Dubrownik do najtańszych nie należy. Przeciętnie za nocleg w godziwych warunkach należy liczyć za noc od 400 zł za pokój dwuosobowy. Jeśli chodzi o wyżywienie, to w zależności od tego, gdzie chcemy zjeść kolację. W restauracji „360^o panorama” (1 gwiazdka Michelin) usytuowanej na murach, trzeba zapłacić 134 € od osoby, natomiast w jednej z wielu restauracji w mieście zapłacimy 20-30 € od osoby. Najtańszą wersją jest kupienie dużej pizzy w piekarni za 8 € którą spokojnie najedzą się 2 osoby.

.

.

Stare Miasto Dubrownika to czerwone dachy, port i mury obronne, ale to oczywiście nie wszystko. Poniżej znajdziesz opis miejsc, które można zobaczyć w mieście, nie na darmo zwanym „perłą Adriatyku”. W poniższym wpisie nie ma opisu miejsc kultu religijnego, ale o tym będzie w następnym.

.

Mury miejskie Dubrownika

Mury miejskie Dubrownika, to kompleksowy system fortyfikacji z XIII–XVII wieku, o długości około 1940 metrów i otaczający stare miasto ze wszystkich stron. Budowę rozpoczęto w XIII wieku, ale główne prace fortyfikacyjne przeprowadzono w XV i XVI wieku. Mury stanowią jedną z głównych atrakcji Dubrownika i zaliczane są do najlepiej zachowanych średniowiecznych fortyfikacji w Europie.

.

.

Mury o wysokości do 25 metrów okalają miasto. Wejścia i zejścia są w kilku miejscach, tak że nie ma obowiązku przejść całą trasę. Na zwiedzanie trzeba przeznaczyć, co najmniej 2 godziny albo i więcej. Mnie udało się przejść połowę trasy przez 2 godziny. Pokonywanie licznych schodów oraz zatrzymywanie się, żeby podziwiać piękne widoki miasta z licznymi wieżami kościelnymi, domami pokrytymi czerwoną, ceramiczną dachówką oraz szafirowego morza w tle, pochłania dużo czasu. Rok temu byłam na Wielkim Murze w Chinach i moim zdaniem, ten mur obronny w Dubrowniku jest znacznie ciekawszy i oferującym piękniejsze widoki.

.

.

Kiedyś wokół murów była fosa zwiększająca bezpieczeństwo miasta. Obecnie fosa jest w większości zasypana, a w jej miejsce urządzono ulice, parkingi i skwery.

W skład muru wchodzą:

• Baszty: Minćeta (najwyższa), Bokar, Asimon, Świętego Zbawiciela, Świętego Łukasza, fort-baszta Świętego Jana. Łącznie na całej długości muru jest 10 baszt.
• Bramy: Pile (zachodnia), Ploće (wschodnia), Peskarija i Ponta (prowadziły do portu), Buźe (północna) powstała w 1908 roku.
• Forty: Lovrijenac (poza głównym ciągiem).

.

.

Główna ulica – Stradun

Zaledwie 300 metrowa, centralna ulica Dubrownika, ciągnąca się między miejskimi bramami Pile a Peskariją jest jedną z najsłynniejszych ulic na świecie. Powierzchnię ulicy stanowią wypolerowane, wapienne płyty których połysk jest oszałamiający. warto wstać bladym świtem, kiedy na ulicy nie ma turystów, a w świetle latarni oraz wschodzącego słońca zobaczymy całą urodę tej ulicy. Współczesny układ ulicy Stradun powstał w XVII wieku po katastrofalnym trzęsieniu ziemi i ponownej odbudowie miasta. Obecnie wzdłuż ulicy ulokowały się luksusowe sklepy oraz liczne kawiarnie i restauracje niewątpliwie należące do najdroższych w mieście. Jeżeli nie wypije się kawy na Stradun z kieliszeczkiem lokalnej wiśniówki, to tak jak by się nie było w Dubrowniku.

.

.

Pałac Rektorów

Pałac Rektorów to chyba najważniejszy budynek w Dubrowniku związany z historią i administracją tego miasta. W tym miejscu swoją siedzibę miała Republika Raguzy (Dubrownicka) w latach 1358–1808 zarządzana przez kilkadziesiąt rodów szlacheckich oraz wybieranego na kilka miesięcy lub najdłużej na rok Księcia-Rektora. Republika Dubrownicka zasłynęła jako potęga morska i handlowa, umiejętnie balansująca między wpływami weneckimi a osmańskimi. Podstawą bytu Republiki było przede wszystkim pośrednictwo w handlu między Wschodem a Zachodem. Miała flotę liczącą 300 okrętów i własny system monetarny. Dzięki dobremu zarządzaniu Republika Dubrownicka stała się potęgą zapewniającą dobrobyt swoim mieszkańcom i była pierwszą w Europie, która wprowadziła obowiązkową kwarantannę dla osób przybywających do miasta (1377), system ubezpieczeń (1395) i zniosła niewolnictwo (1416).

.

.

.

Budynek Pałacu Rektorów charakteryzuje się harmonią i symetrycznością. Wykonany jest z jasnego kamienia, z charakterystycznym rzędem ostrołukowych okien na piętrze oraz arkadowym portykiem na parterze. Kolumny podtrzymujące półkoliste łuki, tworzą, otwarty krużganek, który nadaje budowli lekkości. Detale architektoniczne, takie jak zdobione kapitele i maswerki w oknach, podkreślają kunszt rzemiosła kamieniarskiego i historyczny charakter obiektu.

.

.

W Pałacu Rektorów jest kilka ekspozycji. Na parterze ciekawa kolekcja skrzyń i szaf pancernych, wystawa porcelany, wystawa fotografii wojennej z lat 1991-1992 oraz więzienie. Na pierwszym piętrze usytuowane są oficjalne pomieszczenia mieszkalne Rektora. Możemy zobaczyć tam meble, obrazy, rzeźby oraz przedmioty użytku codziennego Rektora. Po wyborze Rektor w czasie pełnienia swojej funkcji nie mógł opuścić pałacu, aby nie ulegał wpływom zewnętrznym ani żeby sam nie dzielił się ważnymi informacjami. W zasadzie, w czasie swojej kadencji Rektor stawał się więźniem we własnym pałacu.

.

.

.

Wielka Studnia/Fontanna Onofria

Duża zaokrąglona szesnastoboczna struktura zwieńczona ceglaną kopułą. Na każdej ze ścian jest kamienny maszkaron, z ust którego wypływa woda zdatna do picia. Na szczycie fontanny jest posąg siedzącego psa, lokalnie nazywany „kuchak”, który symbolizował strażnika i obrońcę wartości Republiki Dubrownickiej. Oryginalny pomnik psa z biegiem czasu popękał i uległ zniszczeniu. W 2016 roku na miejsce powróciła replika i nadal strzeże miasto. Obecnie jest to popularne miejsce spotkań i turystyczna atrakcja, jako jeden najbardziej rozpoznawalnych punktów orientacyjnych w Dubrowniku. Nazwa fontanny pochodzi od imienia jej projektanta Onofrio della Cava, któremu w połowie XV wieku powierzono budowę nowego systemu wodociągowego dla miasta. W latach 1435–1442 zaprojektował i zbudował wodociągi o długości 12 km, które doprowadzały wodę ze źródła Knieżica na Stare Miasto. Wodociągi te były używane aż do końca XIX wieku

.

.

Mała Studnia/Fontanna Onofria

Na przeciwległym końcu Stradun, w pobliżu wieży zegarowej, stoi niewielka fontanna, która stanowiła część dubrownickiego systemu wodociągowego. Fontanna ma formę kamiennej, wielobocznej misy ustawionej na niskim, profilowanym cokole. Jej ściany zdobią płaskorzeźby przedstawiające nagie postacie o klasycznych proporcjach. Z centrum basenu wyrasta trzon o skręconym, spiralnym kształcie, który przechodzi w bogato rzeźbioną czaszę. Na niej widoczne są dekoracyjne motywy roślinne oraz maski, z których wypływają cienkie strumienie wody. Całość wieńczy element ozdobiony czarnymi delfinami w ciemno szarym kolorze kontrastująym z jasnym kamieniem. Fontanna utrzymana jest w stylu renesansowym, z wyraźnym naciskiem na symetrię, detal rzeźbiarski i harmonijne proporcje.

W średniowieczu fontanna zaopatrywała w wodę targowisko na Placu Luża. Miała również znaczenie religijne, korzystali z niej bowiem tylko chrześcijanie. W bezpośrednim sąsiedztwie była też żydowska fontanna, z której zaopatrywali się w wodę dubrowniccy Żydzi. 

.

.

Muzeum Morskie

Muzeum Morskie zostało założone w 1949 roku. Jednak jego początki sięgają 1872 roku, kiedy w Dubrowniku powstało Muzeum Patriotyczne, którego zbiory obejmowały również kolekcje morską. Muzeum systematycznie gromadzi, bada, wystawia i upowszechnia materiały muzealne dotyczące morskiej przeszłości regionu Dubrownika od starożytności do czasów współczesnych. To dwupoziomowe muzeum usytuowane jest w baszcie Świętego Jana. Na parterze ekspozycja jest poświęcona historii, natomiast na piętrze współczesnym aspektom związanym z morzem.

.

.

Obok Wenecji i Ankony, Dubrownik był wiodącą potęgą morską i handlową na Adriatyku, a port z Dubrowniku stał się jednym z najważniejszych i najczęściej odwiedzanych. W połowie XVI wieku flota handlowa Republiki Dubrownickiej należała do czołowych flot na Morzu Śródziemnym i w Europie. W tym czasie posiadała około 200 dużych statków handlowych pływających po morzach poza Adriatykiem.

.

Większość eksponatów pochodzi z podwodnych badań archeologicznych, podczas których odkryto wiele wraków statków z czasów antycznych świadczących o ożywionym handlu jaki wówczas istniał oraz znaczeniu żeglugi wzdłuż wschodniego Wybrzeża Adriatyku.

Zaciekawiły mnie eksponaty związane z zdrowotnością marynarzy. Test wełny Holmgren polegał na rozpoznawaniu kolorów i dobieraniu barw takich samych lub pokrewnych. Prezentowany test zawiera 117 motków w różnych odcieniach. Urządzenie do badania rozpoznawania kolorów i intensywności światła w lampach sygnalizacyjnych oraz przyrządy stosowane podczas kwarantanny.

.

.

Muzeum Historii Naturalnej

Swoje powstanie muzeum zawdzięcza Antunowi Dropac, mieszkańcowi Dubrownika, farmaceucie, miłośnikowi i kolekcjonerowi przyrody, prezesowi Izby Handlowo-Rzemieślniczej. Dzięki jego staraniom utworzono muzeum, którego otwarcie nastąpiło w 1872 roku. Od 2009 roku Muzeum Historii Naturalnej w Dubrowniku, zlokalizowane jest w Pałacu Androvićów, czteropiętrowej kamienicy, niestety bez windy.

Eksponowane są kolekcje minerałów, muszli i koralowców, motyli i wypchanych zwierząt reprezentujących region. Ciekawa jest wystawa o ptakach jeżykach zamieszkujących Dubrownik.

.

.

Muzeum Archeologiczne

Niewielkie muzeum prezentujące umiejętność obróbki kamienia, wykorzystywanego do dekoracji na przełomie VIII i IX wieku. Rzemiosło kamieniarskie rozwinięte zostało przez wędrownych mistrzów kamieniarstwa z czasem kształtując w mieście znaczący ośrodek warsztatowy, działających od początku X wieku pod silnym wpływem wspólnot benedyktyńskich.  Cechą charakterystyczną warsztatów kamieniarskich Dubrownika było bogactwo motywów geometrycznych, splatających się z motywami roślinnymi (rzadziej zwierzęcymi), tworząc niesamowite piękno.

.

.

Muzeum Etnograficzne

Budynek, w którym usytuowane jest muzeum Etnograficzne został zbudowany w 1590 roku jako spichlerz Republiki Dubrownickiej. Był to czteropiętrowy budynek z piętnastoma silosami magazynowymi wykutymi w podłożu skalnym na najniższym poziomie i suszarniami na wyższych piętrach. Podczas trzęsienia ziemi w 1667 roku budynek został poważnie uszkodzony, a późniejsza odbudowa przekształciła go w trzypiętrowy budynek, którym jest do dziś.

.

.

Zbiory Muzeum Etnograficznego w Dubrowniku obejmują obecnie ponad dziesięć tysięcy obiektów dziedzictwa etnograficznego regionu dubrownickiego oraz narodu chorwackiego. Ekspozycja na parterze ukazuje sposób przechowywania zboża oraz przedmioty z zakresu kultury materialnej, natomiast na pierwszym i drugim piętrze zaprezentowano tradycyjne rodzaje działalności gospodarczej i wiejską architekturę okolic Dubrownika, a także stroje świąteczne, tkaniny i koronki. 

.

.

Pałac Sponza –Archiwum Państwowe

Budynek w stylu gotycko-renesansowym (chyba najładniejszy w Dubrowniku) wzniesiony w XVI wieku pełnił funkcję mennicy i arsenału. Zbudowany na planie prostokąta, posiada zacieniony portyk i atrium. Na głównej ścianie widnieje napis: FALLERE NOSTRAVETANT; ET FALL PONDERE: MEQVE PONDERO CVM MERCES PONDERAT IPSE DEUS (Zabronione jest oszukiwanie i fałszowanie miar, a kiedy ważę towary, sam Bóg waży je ze mną). Pałac ten był centrum handlowym miasta, a w XVII wieku stał się miejscem spotkań członków Akademii Uczonych, którzy dyskutowali o literaturze, sztuce i nauce. Dziś w Pałacu Sponza mieści się Archiwum Dubrownika.

.

.

Na parterze przy wejściu jest wystawa poświęcona oblężeniu Dubrownika (1 października 1991-maj 1992) przez jugosłowiańską armię. Miasto było odcięte od lądu i morza, a szczególnie niszczycielski ostrzał nastąpił 6 grudnia 1991 roku (Czarny Piątek) podczas którego uszkodzeniu uległo ponad 60% budynków na starym mieście. Poważnym uszkodzeniom uległy zabytkowe kościoły, pałace i fontanny. W obronie Dubrownika śmierć poniosło ponad 500 osób.

.

Kolumna Orlanda/Rolanda

Kolumna Orlanda. wykonana przez lokalnych kamieniarzy, w 1396 roku została postawiona w centrum Dubrownika. Według legendy Roland uratował Dubrownik przed Saracenami (plemiona arabskie) i pokonał ich w pobliżu wyspy Lokrum. Jednak bardziej prawdopodobna teoria głosi, że kolumna została wzniesiona podczas pobytu cesarza Zygmunta Luksemburskiego (króla Węgier) w Dubrowniku. Biała flaga Republiki Dubrownickiej z wizerunkiem św. Błażeja i jego inicjałami SB (Święty Błażej) była wywieszana na Kolumnie Rolanda aż do upadku Republiki w 1808 roku.

Kolumna Orlanda jest najstarszą zachowaną rzeźbą publiczną w Dubrowniku i przez wiele lat była jedynym świeckim pomnikiem poświęconym konkretnej osobie.

W pobliżu kolumny przedstawiciele Republiki ogłaszali dekrety i ważne ogłoszenia. Kolumna była również miejscem wykonywania kar, niekiedy bardzo surowych. Oskarżony był przywiązywany do kolumny i pozostawał w tej pozycji przez kilka godzin, narażony na publiczne ośmieszenie lub był chłostany, obcinano mu uszy i nos, a na twarzy stemplowano znaki (bardzo drastyczne metody).

.

.

Miara długości znana jako łokieć dubrownicki, była równa długości przedramienia Orlanda i wynosiła 51,2 cm. 

Kolumna Orlanda ze względu na swój wiek, ulega coraz większym uszkodzeniom, pęknięciom a kamienna podstawa kruszy się. Jest propozycja, aby wykonać replikę i usunąć oryginał z miejsca, w którym jest narażony na warunki atmosferyczne, ale nie wszyscy zgadzają się z tym pomysłem. Podczas mojego pobytu kolumna była ogrodzona i były prowadzone prace konserwatorskie. Trzeba wspomnieć, że nie tylko czynniki naturalne mają niszczący wpływ na kolumnę, ale również ludzie. Według statystyk turyści najczęściej wyrywają lub wyginają miecz Orlanda, dlatego zawsze jest w rezerwie zapasowy egzemplarz, aby można go było wymienić tego samego dnia, w którym wandale uszkodzą pomnik

Od czasu powstania Letniego Festiwalu w Dubrowniku w 1950 roku plac wokół Kolumny Orlanda jest miejscem ceremonii otwarcia, podczas której na kolumnie podnoszona jest flaga festiwalowa z symbolicznym napisem Libertas (Wolność).

.

Dom Marina Drźica

Marin Držić (1508-1567) poeta i dramatopisarz, jeden z najbardziej znanych chorwackich pisarzy okresu renesansu. Pochodził ze znanej kupieckiej rodziny mieszczańskiej. Zgodnie z tradycją rodzinną został klerykiem i przejął po stryju pieczę nad kościołem Wszystkich Świętych w Dubrowniku oraz kościołem św. Piotra na wyspie Kloćep

Twórczość Drźicia obejmuje wiele dziedzin: poezję liryczną, pastorałki, listy polityczne i broszury oraz komedię. Komedie należą do najlepszych w europejskiej literaturze renesansu i są pełne bujnego życia i witalności, celebrujące miłość, wolność i szczerość, a drwiące z chciwości, egoizmu i drobnych tyranów – zarówno w rodzinie, jak i w państwie.

.

.

Muzeum usytuowane jest w niewielkiej, historycznej kamienicy w centrum Dubrownika, chociaż nie do końca jest pewne, że właśnie tam mieszkał Drźić. Pokoje są starannie wyposażone w meble z epoki i ozdobione historycznymi artefaktami, takimi jak gobeliny, obrazy i przedmioty codziennego użytku. Te szczegóły tworzą żywy obraz tego, jak elita Dubrownika mogła żyć w czasach Drźicia.

.

Plac i pomnik Ivana Gundulićewa

Spory plac, na którym każdego dnia rozstawiane są stragany z pamiątkami, wyrobami rzemieślniczymi i starociami. Dookoła placu stoją stoliki kilku restauracji. Z placu Gundulićewa do kościoła Świętego Ignacego prowadzą szerokie schody, które są jednym z popularniejszych miejsc do zrobienia sobie pamiątkowych zdjęć. Na środku placu stoi pomnik Ivana Gundulićewa – poeta barokowy, który uwiecznił swoje pięćdziesięcioletnie życie licznymi sztukami i dziełami, takimi jak „Osman”, „Dubravka” i „Łzy syna marnotrawnego”. Cokół pomnika ozdabiają cztery płaskorzeźbione panele przedstawiają główne epizody z najważniejszego eposu Gundulicia, Osman.

.

.

Codziennie, o godzinie dwunastej, setki gołębi gromadzą się na słynnym dubrownickim placu poety, czekając na posiłek. Co roku w budżecie miasta zabezpieczane są środki na zboża przeznaczone na codzienne karmienie gołębi.

.

Galeria Dulćić Masle Pulitika

W pobliżu Pałacu Rektorów usytuowana jest galeria malarstwa w domu, który po wojnie domowej został odnowiony przez rząd amerykański z zamiarem upamiętnienia Ronalda Browna, amerykańskiego sekretarza handlu, który zginął w katastrofie lotniczej nad Dubrownikiem w 1996 roku. Galeria prezentuje twórczość trzech wybitnych chorwackich malarzy związanych z Dubrownikiem: Ivo Dulćicia, Antuna Maslego i Duro Pulitiki. Dwupiętrowa galeria wchodząca w skład Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Dubrowniku, posiada ponad 2200 dzieł, choć w galerii prezentowana jest tylko niewielka części kolekcji.

.

.

Muzeum Sztuki Nowoczesnej

Galeria Sztuki w Dubrowniku zlokalizowana jest kilkaset metrów poza murami Starego Miasta. Jako swoją siedzibę otrzymała budynek, który powstał w latach 1932-1939 jako reprezentacyjny pałac rodzinny dubrownickiego armatora Boźo Banaca. Rezydencja zaprojektowana przez wybitnych chorwackich architektów stylem bliska jest gotyckim i renesansowym przykładom dubrownickiej architektury miejskiej. Obecnie Pałac Banaca jest chronionym zabytkiem kultury.

Na dziedzińcu przy wejściu jest rzeźba autorstwa Ivana Meśtrovicia przedstawiająca smukłą, stylizowaną postać kobiecą, siedzącą w lekkim skręcie i w spokojnej pozie skupionej na trzymanym w dłoniach instrumencie.

.

.

Galeria Sztuki w Dubrowniku, to instytucja kulturalna założona z myślą o gromadzeniu i wystawianiu dzieł sztuki nowoczesnej i współczesnej, pozyskanej dzięki zakupom i darowiznom. Obecnie kolekcja liczy około 3000 dzieł sztuki podzielone na sztukę nowoczesną obejmującą dzieła powstałe w okresie od końca XIX i początku XX wieku do końca II wojny światowej oraz sztukę współczesną dzieła sztuki wizualnej powstałe w okresie od końca II wojny światowej do chwili obecnej. Zgromadzona kolekcja obejmuje, oprócz rzeźb, malarstwa i grafiki, kolekcję fotografii, prac wideo oraz instalacje artystyczne.

Na dwóch piętrach można zobaczyć dużą kolekcję obrazów twórców chorwackich a wśród nich obrazy Vlaho Bukovaća, jednego z najznamienitszych malarzy chorwackich.

Lazaret

27 lipca 1377 r. Wielka Rada Republiki przyjęła dekret, który wprowadził obowiązek kwarantanny jako środka ochrony przed rozprzestrzenianiem się chorób zakaźnych, zgodnie z którym wszyscy kupcy, żeglarze i towary przybywające z „podejrzanych krajów” nie mogli wejść do miasta, jeśli nie odbyli miesięcznej kwarantannach na bezludnych wyspach w okolicach Dubrownika. Ponieważ było to rozwiązanie bardzo nie wygodne, więc Senat Republiki Dubrownickiej w 1590 roku, utworzył lazaret poza murami miejskimi. w celu ochrony mieszkańców przed dżumą i innymi chorobami zakaźnymi.

.

.

Lazaret budowano etapami między 1590 a 1642 rokiem. Początkowo zbudowano trzy dziedzińce z szeregiem krytych ganków i mieszkań dla członków załogi statku i towarzyszy karawany. Później dobudowano dwa dodatkowe dziedzińce i budynki.

Lazarety to jedyny w całości zachowany budynek kwarantanny w europejskiej części Morza Śródziemnego.

Obecnie pięknie odrestaurowany służy mieszkańcom Dubrownika jako miejsce spotkań, przestrzeń wystawowa, miejsce wydarzeń kulturalnych oraz koncertów.

.

Cmentarz miejski Boninovo

Obecny cmentarz w dubrownickiej dzielnicy Boninovo, od której pochodzi jego nazwa, był niegdyś miejscem letniej rezydencji rodziny Altesti (dubrownickiej szlachty). Sam dom znajdował się w miejscu dzisiejszej kaplicy, a posiadłość otoczona była parkiem i tarasowym ogrodem. W XVIII wieku rodzina przeznaczyła rezydencję na dom publiczny, jednak właściciel poruszony obecnością jednej z młodych prostytutek sprowadzonych z Francji, postanowił zmienić przeznaczenie nieruchomości i przekazał całą posiadłość, na cele społeczne. Kilka lat później, na początku XIX wieku w tym miejscu założono miejski cmentarz.

.

.

Większa część cmentarza jest katolicka i można zobaczyć tam piękne rzeźby nagrobne. Najciekawszy jest grobowiec rodziny Glavić. Przyczyną powstania grobowca była tragiczna śmierć Mariji Glavić, jedynego dziecka szanowanego armatora i właściciela ziemskiego Federiko Glavića. Tragedię rodzinną uznano za nieszczęśliwy wypadek, ale istnieje też wersja, że młoda kobieta odebrała sobie życie w związku z problemami miłosnymi, pozostawiając Federiko Glavića bez spadkobierców. Pozostała część cmentarz podzielona jest na kwatery prawosławną, żydowską i muzułmańską.

Cmentarz położony jest około 1 kilometra od murów miejskich, ale można dojechać autobusem komunikacji miejskiej.

.

Kolejka linowa

Po raz pierwszy kolejka linowa na szczyt wzgórza Srd została uruchomiona 1969 roku i cieszyła się ogromną popularnością. W czasie oblężenia Dubrownika w latach 1991-1992 uległa zniszczeniu. Dopiero w 2010 roku kolejka linowa została reaktywowana i stanowi wspaniałą atrakcję, niestety dosyć kosztowną.

Cała kolejka to dwa wagoniki poruszające się w przeciwnych kierunkach pokonując odległość 778 metrów między dolną, a górną stacją w niecałe 5 minuty. Górna stacja jest na wysokości 405 metrów nad poziomem morza. Oczywiście wyprawa ma sens tylko przy pięknej słonecznej pogodzie, kiedy widoczność jest perfekcyjna. Widok jest naprawdę zachwycający.

.

.

Na wzgórzu jest kawiarnia/restauracja, w której można wypić kawę i nie zbankrutować, a przy okazji napawać się widokiem Dubrownika, morza, przystani jachtowej, portu i wysp. Byłam poza sezonem w dzień powszedni, więc można było znaleźć wolny stolik, ale raczej obowiązuje wcześniejsza rezerwacja.

.

Cudowne uliczki Dubrownika

W obie strony od Stradun odchodzą liczne uliczki. Wąskie kamienne uliczki mają w sobie klimat i ciężar wielu stuleci. Jasne, nierówne mury odbijają miękkie światło, a okiennice, przewody i rozwieszone pranie tworzą codzienny, nieupiększony rytm życia. Przestrzeń jest ciasna, niemal labiryntowa — przejścia zwężają się ku łukom i schodom, które znikają gdzieś między domami, budując wrażenie tajemnicy i lekkiego zagubienia. Surowy kamień kontrastuje z donicami z kwiatami, otwartymi oknami, małymi szyldami, ciepłymi światłami lamp i stolikami małych restauracyjek.. Jest tu jednocześnie chłód starego miasta i śródziemnomorska bliskość codzienności.

.

.

CHORWACJA – DUBROWNIK – Miejsca kultu religijnego

.

Dziękuję, że jesteś ze mną :).

Mam nadzieję, że zainteresował Cię mój wpis.

Czy chcesz zadać jakieś pytanie? Może napisać coś miłego? A może masz jakieś uwagi do tekstu?

Śmiało, poniżej możesz to zrobić!

Jeśli podobał Ci się ten wpis, możesz udostępnić go znajomym. 

Dziękuję

Ola

Zapraszam do polubienia mojej strony na Facebooku, dzięki której możesz być na bieżąco z moimi wpisami z kolejnych podróży.

www.facebook.com/seniorturysta1